Mavi Bisiklet Ankara Etkinliği (15.09.2006)
Gazetelerden ve tv.den takip ettiğime göre 14:00da Sıhhıyede Abdi İpekçi Parkından hareket edecektik. 13:40da Sıhhıyeye vardığımda ekibin Akköprüde buluşacağı ve kampanyaya katılmak için orda kayıt yaptırmak zorunda olduğum söylendi. Çok sinirlendim ve neden internette doğru düzgün açıklama yapmadıkları için kızarken aynı zamanda en kestirme yolu düşünüyordum. Bisiklete atladığım gibi Akköprüye gittim. 14de ordan ayrılacağı söylenen ekibe yetişmeliydim. Gittiğimde doğru düzgün kimsenin gelmediğini görünce üzülüyüm mü seviniyim mi anlayamadım…
Zülfü – Kevs – Yavuz Abi
Yavuz Abi – Semra – Kevs – Esra – Antrenör Ahmet
İşte Milli Sporcularımız
Yola ne zaman çıkacağımızı merak ediyoruz…
Bisikleti olmayıp bu etkinliğe katılmak isteyenlere 40 adet bisiklet ayrılmış. Ancak organizasyonda eksik bilgi verilmesi sonucunda yan yana dizilen bisikletler sahipsiz kaldı 
Netteki forumları takip ederek bana ulaşan iki genç Burak ve (yanılmıyorsam) Özge.
İşte beni dağ bayır taşıyan, sabırlı, sempatik, dikkat çekici, yakışıklı bisikletim
Ekibin bugün Konya’ya gideceğini sandığımızdan kaç km eşlik edeceğimiz planlıyorduk…
Eskort eşliğinde önde Milliler arkada biz Sıhhıye’ye kadar eğlenceli bir yolculuk geçirdik.
Abdi İpekçi Parkında dizildik sıraya…
Zülfü ve Semra (Milli sporcular aynı zamanda Güdak üyeleri)
Süper bir makine. Sıkıcı konuşmalar yapılırken kalabalığı yarıp Recep Abi ile tur attık etrafta
Batıkent’teki bisiklet şenliğine gidiyoruz
Milliler önde biz arkada gidiyorduk. Aradaki mesafe 100m, 200m derken aldı başını gitti. Hem antrenmanlı hem de altlarında yarış bisikleti olunca böyle oluyor tabi. Eskortu ve bisikletçileri kaçıran bizler yolun sol şeridinde uzun süre çırpındık. Bahanın aniden düşmesi üzerine İstanbul yolu gibi tehlikeli bir yolla baş edemeyeceğimizi anladık ve karşıya geçip sağdan gitmeye karar verdik. Şenlik alanını bilmediğimiz için sora sora bulmamız çok zamanımızı aldı.
Hala poz verecek kadar mutluyuz
Eve tek başıma nasıl dönecektim o tehlikeli yoldan! Acaba Millilerle aynı otobüse binip öyle mi gitsem diye düşünürken Apo’ya rastlamam çok iyi oldu. Hoş ondan önce Muammer Abi’yi gördüm beraber dönelim dedim ama sonra kendisini bulamadım yada kaybettim. Bilerek mi kaçtı acaba benden hahaha. 
Eve geldiğimde kilometre sayacım 63 km.yi gösteriyordu. Güzel bir gezi sonunda evine dönen Kevser’in yüzüne yine aptal bir gülümseme yerleşmişti. Etkinlik yapabilmenin ve izin gününün cumaya gelmesinin mutluluğunu yaşıyordu. Duşa girdiğinde o kadar çok tuz aktı ki üstünden, bir ara mutfakta turşu kurmaya çalışan annesi gözünde canlanınca kendini tuzlanmış salatalık gibi hissetti. Bunun başka bir adı daha var ama bana yakışmaz hahaha 